Ik heet Laila. Mijn vader heet Bashir.
Ik ben 18 jaar oud en ik heb een jongere broer en zus. We wonen in een klein huis.
Ik was halverwege mijn middelbare schoolopleiding toen we een nieuwe regering kregen. Hoewel de naam van mijn vader “Brenger van Goed Nieuws” betekent, was er die dag geen goed nieuws. De scholen gingen dicht, en ik moest thuis wachten, in de hoop dat ik weer terug naar school zou mogen. Maar die dag is nooit gekomen.
Na zeven maanden wachten maakte ik me klaar om weer naar school te gaan, en ik keek er zó naar uit. Ik hou van leren! Ik werkte hard. Ik wilde het beter hebben dan dat mijn moeder het had. Maar toen kwam het slechte nieuws: de scholen gingen open, maar niet voor meisjes. Mijn broertje kon wel naar school, maar mijn zusje en ik niet.
Ik probeerde thuis te studeren. In de hoop dat ik toch nog examen mocht doen. Want ik wilde heel graag naar de universiteit. Ik wilde altijd al advocate worden, om op te komen voor het recht. Later dat jaar gingen ook de universiteiten dicht voor vrouwen. Ik kon het niet geloven!
Ik geloof niet dat ik ooit nog advocate zal worden.
Wanneer we mensen ontmoeten, is het gebruikelijk om te vragen hoe het met hen gaat, en het antwoord is altijd: “goed, dank je,” omdat dat nu eenmaal de gewoonte is. Maar in werkelijkheid is ons leven zo donker als de nacht, wat helaas ook de betekenis van mijn naam is.
Ik hoorde dat studeren voor verloskundige nog steeds een mogelijkheid was. Dus ik probeerde me voor te stellen dat ik verloskundige zou worden. Ik dacht: “Met dat beroep kan ik ons land toch helpen opbouwen. Met een baan kan ik het nog steeds beter hebben dan mijn moeder.” Maar ook die mogelijkheid werd mij afgenomen. Mijn hart brak. Ik voelde mijn dromen wegglijden.
Ik zit nu thuis. Ik mag niet naar buiten zonder mijn vader of mijn broer. Ik mag niet studeren, niet werken, mijn stem niet laten horen op straat. Ik mag me niet kleden zoals ik zelf wil. Er is geen hoop. Mijn vooruitzicht is een leven als van mijn moeder. Zij heeft geen opleiding gehad, werd op jonge leeftijd gedwongen te trouwen en moest thuisblijven. Door alles wat haar is overkomen lijdt ze aan trauma’s en depressie, en dat geldt ook voor haar zussen en vriendinnen. Het maakt me zo verdrietig om mijn moeder en haar vriendinnen zo te zien.
Ik ben zo bang dat dit ook mijn toekomst zal zijn.
Kun je ons helpen? We willen in vrede leven, met hoop voor de toekomst.
Vul het onderstaande formulier in, dan nemen wij contact met je op met informatie over hoe je betrokken kunt raken.